Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

Theodotionis duntaxat Editionem , qui fimplicitate fermonis à LXX. Interpretibus non dif: cordat. Attamen de duplici illa correctione feu emendatione Psalmorum differens in epiff. ad Sunniam & Fretelam ita fcribit : Quæritis à me rem magni operis, ut..... in opere Pfalterii juxta digestionem schedulæ vestræ, ubicunque inter Latinos Græcosque contentio est, quid magis Hebræis conveniat, significem ; in quo illud breviter admoneo, ut fciatis aliam effe Editionem quam Origenes, & Cæsariensis Eusebius , omnesque Græciæ tractatores Kons, id est, Communem appellant..... aliam LXX. Interpretum, quæ & in 'E&amois codicibus reperitur , & à nobis in Latinum fermonem fideliter versa est, & Jerosolymæ, atque in Orientis ecclesiis decantatur. At verò quo sensu hîc, agens de correctione Psalterii, ait Editionem LXX. Hexaplarem « in Latinum fermonem à fe fideliter verfam effe , » quid obftat quominus eodem sensu accipiatur quod ait supra , disserens de emendatione libri Job, « utramque Editionem, LXX. juxta Gracos, & fuam juxta Hebreos, in Latinum suo labore esse translatam? »

Id etiam quod fentimus hac de re, ritè confirmari potest ex lib. Moral. S. Gregorii PP. in Job : qui fcribens de hoc opere ad Leandrum episcopum , hac ait : Novam Translatio. nem dissero : fed cùm probationis califa exigit, nunc Novam, nunc Veterem per testimonia assumo. Et sanè ad cap. 3. Ý. 8. libri Job, prolatis his Vulgatæ verbis : Maledicant ei qui maledicunt diei , qui parati funt suscitare Leviathan; hac fubneétit : In Translatione veteri ita non dicitur, sed : Maledicat eam qui maledixit diem, qui capturus est grandem cetum. Porro hæc verba vix una aut alterâ voculâ difcrepant ab illis, que leguntur infra in Editione nostra Latina : Sed maledicat illi maledicens diei ( illi ) qui magnum cetum capturus eft. Rurfum infra, ad hoc Vulgatæ , cap. 4. V. 11. Tigris periit, hac addit : Translatione LXX. Interpretum nequaquam tigris dicitur, sed myrmicoleon periit. Hoc etiam vocabulum habetur in Editione Latina Hieronymi. Unde colligi poffe existimo Hieronymianam iftam Editionem, & Verfionem Latinam veterem , non hoc differre inter fe quòd una pofthabitâ , & penitus repudiati ab Hieronymo, altera prorsus nova pro veteri substituta fuerit ; fed quòd Vetus ab ipfo restituta fuerit, acceffionibufque quàm plurimis, petitis videlicet ex Editione Grace Hexaplari, locupletata fuerit , d. ornata. Uno verbo cùm in Psalmorum, tum in libri Job Editione Latina é Græco LXX. nihil aliud, proportione fervata, præftitiffe Hieronymum autumamus, quàm quod & ipse

fecisse se dicit in corrigendis & emendandis IV. Evangeliis : Quæ, inquit, ne multùm à le&ionis Latinæ consuetudine discreparent, ita calamo temperavimus, ut his tantùm, quæ fensum videbantur mutare, correctis, reliqua manere pateremur ut fuerant. Emendavit igitur duntaxat Hieronymus , correctionem adhibuit, non novum opus excudit : attamen Augustinus epist

. 71. al. 10. ad Hieronymum de hac emendatione IV. Evangeliorum perinde fcribit ac fi opus recudisset, & novum planè effeciffet : Non parvas, inquit, Deo gratias agimus de opere tuo, quo Evangelium ex Græco interpretatus es, quia pene in omnibus nulla offensio est, cùm Scripturam Græcam contulerimus : liquet ergo, uf jam diximus fupra, hujus verbi, interpretatus es , significationem ultra quàm id quod verisimile occurrit , trahi non debere , fed de correctione , vel accessione plurimorum verficulorum facta in Job, intelligendam effe.

Ad alterum quod fpe&tat, videlicet utràm plurima illa que aberant ab Editione LXX. temporibus Origenis, vel etiam è Latina , Hieronymi atate ; queque diversis illis temporibus ab utroque fuerant reftituta ex variis Interpretibus Gracis , ac imprimis ex Theodotione , stellulisque fignata ; an illa ipsa , inquam, five Grace, sive Latinè primitus exftiterint in utraque Éditione ; ita ut temporum decursu fuerint elapfa, aut quoquomodo perierint : an verò à LXX. Interpretibus consultò ac de industria cuncta illa pratermisse fuerint, nec Versioni utrique primitiva, cùm Græcæ tum Latinæ , unquam fuerint intermista; unde neceffe habuerit Origenes cum Hieronymo, faéta utriusque textus comparatione, diversis fignis notare qua redundarent in uno, deessent verò in altero , & vice versa? Pofteriorem sententiam, ut magis idoneam, ac dificultatibus minis impeditam, ample&timur : nobis enim non fit verisimile ut tot do tanta ex libello uno fimul elapsa, deperdita fuerint : vel enim cafu & fortuitò id contigiset, vel cogitatè & deditá operá : 'at neutrum vix aut ullo modo affeverari poteft ; quorsum enim unius libri Job tam mala sors, tam difpar fortuna, pre ceteris Scripturarum libris, qui tantam jacturam non tulerunt ?

Præterea si versiculi plufquam feptingenti de Grecis codicibus exciderunt , totidem de Latinis eodem cafu , eademque fortuna excidiffe neceffe fuit , quod difficile captu eft : concludendum igitur est perplures hujufmodi verficulos in uno Hebraico textu & folo fem per exstitisse ; à Græco verò, ut & à Latino nunquam non abfuisse. Satis nequeo mirari, inquit Auguft. epift. 28. ad Hieron. Si aliquid adhuc in Hebræis exemplaribus invenitur, quod tot Interpretes illius Linguæ peritissimos fugerit. « Tanti defeétus caufa, inquit Montfalconins nofter prelimin, in Hexap.6. 4. p. 37. Ji augurari liceat, hinc petenda eft,

[ocr errors]
[ocr errors]

quòd tam obfcuri libri vertendi dificultate deterriti Interpretes, multa prætermiferint. » Nobis etiam apertè fuffragari videtur Hieronymus præfat. in lib. Job juxta Hebr. dicens: Omnia Veteris Instrumenti volumina Origenes obelis, afteriscisque distinxit, quos vel additos, vel de Theodotione sumptos Translationi antiquæ inseruit ; probans defuiffe quod additum est. Discant igitur obtrectatores mei recipere in toto, quod in partibus susceperunt; aut Interpretationem meam cum asteriscis suis radere : neque enim fieri poteft, ut quos plu. ra intermififfe confpexerint, non eosdem etiam in quibusdam errasse fateantur, præcipuè in Job, cui si ea , quæ fub asteriscis addita funt, subtraxeris, pars maxima voluminis detruncabitur ; & hoc duntaxat apud Græcos : cæterùm apud Latinos, ante eam Translationem, quam fub alteriscis & obelis nuper edidimus , feptingenti ferme, aut o&ingenti versus desunt , ut decurtatus, & laceratus, corrosusque liber fæditatem sui publicè legentibus præbear. His fane nihil clarius & promptius in rem noftram adduci poteft. Nec enim multiim movet quod ait Richardus Simon. l. 1. crit. Vet

. Teft

. c. 1. p. s. e. 6. Hieronymi textum loci fuiffe corruptum , legendumque esse , septuaginta ferme, aut octoginta verfus, non feptingenti ferme, aut očtingenti : « Neque enim, inquit , probabile eft librum « cum, qui versibus mille nunc omnino conftat , octingentis versibus caruisse. Breviores porro os tunc erant hi versus, nunc verò longiores sunt. » Sed hic de suo conječturam facit Scriptor ille : conjectura, autem , qua nulla, maximè his in rebus, nititur MB. codd. auctoritate, nihil incertius. Ut ut hæc funt, librum istum Hieronymus decurtatum, laceratum, & corrosum vocat. Deerant itaque plura in Editione LXX. qua ab iisdem Interpretibus Grecis confultò fuerant prætermisa ; fi autem deerant in Græca, ita pariter & in Latina, que ex Græca tanquam rives ex fonte proximè manavit. Quisquis igitur Verfionem an. tiquam libri Job, feu , ut aiunt , Italicam, persequitur, illam, fi non puram putamque, qualis nempe publice legebatur in Ecclefia ante Hieronymum, faltem ab ipso emendatam & correctam habet in Editione illa quam denuo pervulgamus , modò tamen secernantur illi versiculi omnes , quos Origenes addiderat ex Theodotione , aut aliis, quosque Hieronymus, Latinè poftea redditos, sua nove Editioni Latine attexuit.

Nihil hîc dissimulabimus de obtegemus ; confilium noftrum erat , idque diu nec parum arrijit nobis, scilicet verficulos illos omnes asteriscis notatos ab Hieronymo in Editione Latina, fi non excludere penitus, saltem distrahere, & ablatos de gremio in subject as Notas amandare. At , re consulta & explorata, non diu ac multùm hæfitavimus quid facere deberemus : pigebat enim non modicùm egregiam illam Editionem Hieronymi mutilare ac decurtare : mutato igitur confilio ac mente , quos primùm versiculos de ordine aliorum ac numero excerpseramus, ipsojmet derepente refiituendos, ac cæteris adnečtendos esse judicavi. mus. Ne tamen illud eveniret, quod verebamur , ut versiculi illi plurimi confunderentur cum aliis, illos imprimi difimili charactere, feu, ut vocant, Italico, curavimus. Itaque 'verfus illi omnes qui typis vulgaribus, vel ut aiunt, Romanis, videntur imprelli, Versionem antiquam Latinam referunt : qui verò eduntur characteribus Italicis, respondent illis versiculis, qui ab Origene additi fuerant ex Theodotione in Editione Hexaplari LXX. quosque Hieronymus Latinè poftea reddidit, & inferuit Versioni Latina, quam publicamus. Non autem pariter distinguendos duximus illos , qui tam in Editione Latina, quàm in Hexaplis, fignantur obelis; quia licet versiculi illi non habeantur in textu Hebraico, tamen reperiuntur apud LXX. Interpretes, perindeque in antiqua Editione Latina, à quibus proximè derivata eft. Si quis autem er istos ab aliis distinguere ac internoscere velit, confulat Hieronymianorum operum to. 1. nov. edit. in quo Latina ifta Jobi translatio à Martianæo noftro tum primùm edita eft cum asteriscis & obelis , scilicet è Mf. Majoris Monaft. de quo fupra. Observat tamen cruditus Editor nosier, supradicta figna in hoc codice non folum interdum effe prætermiffa, fed etiam librarii incuriâ & oscitatione , ita malè apposita effe, ut fæpe vix affignari queat quid fervandum fit, quidve tollendum; nec tantum de afteriscis & obelis id affirmat Martianæus , fed etiam de punétis cralioribus inductis ad prafinienda vel reftringenda ea, quæ sub asteriscis ex obelis pofita erant. Hanc autem confufionem ac perturbationem fuftulit ipfe, nosque poft eum, quantùm licuit ; nec infeliciter quandoque id contigit nobis, maximè Hexaplorum ope, anno 1713. editorum studio ego operá Ď. noftri Bernardi de Montfaucon. In his nempe accuratè notantur ea, qua addita fuerunt ab Origene in libro Job ex Theodotione , aut aliis Interpretibus Græcis, premilsis etiam asteriscis : nec plus in hoc opere perficiendo lucis obtulit, quàm Colbertinus codex unus, in quo non tantùm additamenta illa reperiuntur asteriseis signata, fed etiam Interpretis nomen , & verficulorum adjunctorum numerus, ita fcilicet, ex . ois. id eft, hi sex versiculi ex Theodotione, vel én ☺. oin'. id eft, ex Theodotione tredecim versiculi, á fic de aliis. In Editione autem Latina Hieronymi , fingulis id genus versiculis finguli fæpe præponuntur asterisci, v. g. cap. 21. V. 33. hoc modo : * Dulces ei fuerunt lapilli torrentis, * & poft eum omnis homo fequitur, * & ante eum innumerabiles : qui tres

sizou , feu commata", nonrisi unum versum conficiunt in Vulgata noftra : unde fit ut prætermittantur sæpe in Ms. codice puneta duo craffiora in fine versiculorum illorum, facilè fuppleri queant ab intelligenti lectore , ope asteriscorum proxime subsequentium.

SUMMA CAPITA LIBRI JOB, è Vulgatis Bibliis deprompta, deficientibus aliis quæ Versioni antiquæ

refpondeant. Cap.I.

Joten

Obsanctus & dives , pro filiis vicissim con gatur.

vivia celebrantibus Domino sacrificati CAP. XIV. Job, considerata fragilitate humana, adcujus poffeffiones petenti satana Dominus diripien miratur Dei in hominem providentiam , quòd post das exponit; per quem perditâ omni illius substan hanc vitam exfpe&tet aliam, do corporum vatici. tiâ , interemptisque filiis , ipfe cum signis masti natur resurrectionem. tie patiens, in Dei laudes prorumpit.

Cap. XV. Eliphaz Job arguit jactantia , impatienCap. II. Satanas , obtenta à Deo facultate , percutit tia, & blasphemie in Deum ; apud quem dicit Job ulcere pessimo ; cui etiam propria uxor insul

neminem mundum inveniri , defcribens' impiorum tat : tres autem ipsius amici eum visitantes , fep ac hypocritarum maledi&tionem. tem diebus compatientes, in terra cum eo taciti se

in terra cum eo taciti so- Cap. XVI. Job amicorum auctoritate commotus, do. dent.

lorem suum plangit , calamitatis magnitudinem ofCAP. III. Job maledicit diei nativitatis fue prafen tendens , seque pati citra iniquitaten , cujus con

tique vitæ, oftendens à quot malis liberatur qui hac scium effe Deum asserit. luce statim privatus eft.

CAP. XVII. Job ex afflictionis sua magnitudine fibi CAP. IV. Eliphaz arguit Job impatientia ; quòdque hîc nibil præter mortem restare contendit ; & ami.

propter peccata sua flagelletur à Deo, qui inno cos prasentem tantùm remunerationem ftatuentes centi adversa non immittit.

insipientia arguens , ipse futuram requiem prastoCap. V. Eliphaz rursum arguit Job iniquitatis, quòd latur.

nemo fine culpa fua à Deo puniatur : ideoque hor- Cap. XVIII. Baldad arguens Job jactantie & impatatur Job ut ad Deum convertatur , ita cunct a tientia , defcribit impiorum maledictiones , ut fore illi prospera pollicetur , ac divina providen fuam contra Job sententiam statuat , nempe ipsum tia opera circa creaturas extollit.

tantùm propter peccata sua puniri. Cap. VI. Ostendit Job se longè graviora pati quàm CAP. XIX. Job crudelitatis amicos arguens , se a

meritus sit, conquerens se ab amicis deferi, gra Deo flagellari disit immeritò , oftendens affli&tionis viter arguens do hos tres qui ad se venerant ; ac acerbitatem , e se ab amicis deftitutum ; ac suse quoque patienter audiri petit.

per futura resurrectione se ipsum confolatur. CAP. VII. Job bumane vitæ suasque calamitates va- Cap. XX. Sophar verbis Job motus , correptionem iprias explicat , nec reditum sibi fore verisimilem sius se dicit auditurum

: & que fit apud Deum pars ad prasentis vita felicitatem : petit quoque à Deo impii , multis verbis prosequitur. liberari à miseriis , admirans Dei erga miserum Cap. XXI. Job patienter ab amicis audiri postulans, hominem providentiam.

caufam inquirit, quare impiorum nonnulli in finem Cap. VIII. Baldad Job de impio sermone arguit , do usque vita prosperentur , alii contrà adversis ca

eum ut ad Deum melioremque vitam se convert at danturi de respondet , impium in diem perditionis hortatur , atque ita fore omnia illi feliciora promit à Deo servari , falfam amicorum confolationem tit : explicat etiam quam sit vana spes hypocritarum, per hoc convellens. afferens Deum bonis bona , & malis mala tan- CAP. XXII. Eliphaz arguit Job immisericordie in tum tribuere.

pauperum oppressione, d aliorum facinorum;'ofCAP. IX. Homo , inquit Job, comparatus Deo non tendens ipsum de divina providentia non rectè sen

potest justificari: divine potentia ac sapientia ma tire , ac pænitenti bona promittens. gnitudo oftenditur, ut nemo ei resistere aut respon- Cap. XXIII. Job divinum judicium humiliter invodere valeat : porro Deus & impium percutit e in cans , oftendit se non puniri propter peccata fua, nocentem : fuam quoque innocentiam contra amicos rectèque sentire de providentia Dei incomprehensituetur , commemorans suam afflictionem.

bilis , omnia pro sua voluntate facientis. Cap. X. Job suam afflictionem lamentatur, illius cau- Cap. XXIV. Job, ut reclè se sentire oftendat de divi

Sam à Deo inquirens : quam oftendit non fuisse na providentia , dicit Deo nota esse tempora ; ergo suam malitiam , neque Dei ignot antiam, qui hominum varias recenfet iniquitates, ab ipso pucreatum à fe hominem exaétè novit ; rursumque niendas.

propter pænarum exuberantiam plangit se natum. Cap. XXV. Baldad ex Dei sublimitate, & hominis Cap. XI. Sophar iniquè aßerit Job propter multa ip bumilitate , negat hominem Deo comparatum jus

fius peccata , qua recenset , fuisse à Deo percusum, tificari polle. oftendens Deum incomprehensibilem : resipiscenti ta- Cap. XXVI. Job dicit nulluin Deo ab homine auximen Job felicisima quaque pollicetur.

lium prestari polje, Dei incomprehenfibilem potenCAP. XII. Job, ut amicorum confundat jatlantiam, tiam ex ipfius operibus demonstrans.

aferit neminem ignorare Dei potentiain ac sapien- Cap. XXVII. Job perpetuò corsians in sui justificatiam ex creaturarum gubernatione , quarum jatus tione , rejecta amicorum calumniâ, oftendit quopro suo variat arbitrio.

modo impii ex presentis vite brevi prosperitate in CAP. XIII. Job amicos suos ex ipforum verbis confid mortem rapiantur à Deo ad supplicia.

tans , à Deo arguendos asserit ; suain quoque juf- Cap. XXVIII. Jobfapientiam oftendit auro longè effe titiam ac patientiam contra amicos tuetur, qua præftantiorem, tum origine tum rei dignitate; Deo rens à Deo propter qua peccata tam graviter affli autem perfpeéta efe quaque occultissima natura ,

[ocr errors]

& fapientiam è cælo dari, non auro emi. tur , qui percutit ut erudiat , loquitur ut ad se reCAP. XXIX. Job pristina cupiens restitui felicitati , deant , redeuntes à flagellis liberat : hortatur ita

multis verbis illam enarrat, unà cum bonis suis que Job ad resipiscentiam , promittens cuncta prosoperibus , quò fe de contraria amicorum calumnia

pera. vindicet,

Cap. XXXVII. Eliu ex mirabilibus Dei operibus GAP. XXX. Plangit Job pristinam illam felicitatem, declarat Dei fapientiam, potentiam ac justitiam ,

verfam fibi, permittente Deo, in fummam cala & infcrutabile judicium ipsius : quibus vult Job dem mitatem.

traxise. Cap. XXXI. Job, ut de amicorum calumnia fe purget, CAP. XXXVIII. Deus arguit Job, oftendens ex con

Summum judicem innocentia fua testem invocans , ditis à fe operibus non posse illum divinam pesuas enarrat virtutes.

tentiam ac fapientiam comprehendere. CAP. XXXII. Job. filentio amicis imposito, arguitur Cap. XXXIX. Deus ipsi Job oftendit mirabilia opera

unà cum illis infipientia ab Eliu , qui suam jac fua in ibicibus , onagro , rhinocerote , ftruthione , tat sapientiam.

equo , & aquila ; arguens eum quòd cum ipso conCap. XXXIII. Eliu ex fermonibus Job oftendere ni tendere voluerit : quibus Job commotus , agnoscit

titur eum non effe juftum , docens quomodo Deus se temerè locutum.
homini loquatur ut erudiat & increpet , ac refi- Cap. XL. Deus arguens Job quòd visus sit justitie
piscenti propitietur.

ipsius detraxisse , ostendit ei suam potentiam in CAP. Xxxiv. Eliu rursum ex verbis Job accusat Behemoth d Leviathan, filentium ei imponens.

cum blafphemia aliorumque criminum, aquitatem Cap. XLI. Malitia Behemoth arguitur juxta illius
oftendens divini judicii , ejus quoque potentia & membra , duritiam , & Superbiam.
notitia cuncta fubeffe.

Cap. XLII. Agnoscit Job se infipienter locutum , do
Cap. XXXV. Eliu, colligens Job dixise Deo non pla à Domino prafertur amicis , ac pro illis orat, dis-

cere quod rectum eft, oftendit nox. Deo. Sed homini plicia recipiens eorum qua amiserat ; tandemquo de pietatem prodeje , & impietatem obejre.

plenus dierum in pace quievit, CAP. XXXVI, Eliu aquitatem divini judicii tue

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

VERSIO ANTIQUA.

VULGATA' NOVA.
Ex MS. cod. Ma- I.
Omo quidam erat in regione 1.

IR erat in terra Hus, no-
joris Monaft. an-
Ausitide, nomine Job:erat ho-

mine Job , & erat vir ille
nor, circ. 600. edin
mo ille verax, sine crimine, jul-

fimplex, & rectus, ac ti-
to to. 1. nova edir.
Mierod,
tus, Dei cultor , abstinens fe ab

mens Deum, & recedens à
omni re mala.

malo. 2. Habuit autem feptem fi

2. Natique sunt ei fep-
lios, & tres filias.

tem filii, & tres filiæ.
3. Et erant pecora ejus multa nimis: oves sep 3. Et fuit pofleilio ejus, septem millia oyium,
tem millia, cameli tria millia , juga boum quin- & tria millia camelorum , quingenta quoque ju-
quaginta , & alinæ greg ales quingentæ, & mi- ga boum, & quingentæ asinæ, ac familia multa
nisterium copiosum nimis ; & opera magna erant nimis : eratque vir ille magnus inter omnes Orien.
ei super terram : & erat homo ille nobilis de fi- tales.
liis Orientis.

4. Convenientes autem filii ejus ad invicem, fa 4. Et ibant filii ejus , & faciebant conviviam
ciebant convivium quotidie ; convocatis fecum per domos , unusquisque in die suo. Et mitten-
fororibus suis, ut secum vefcerentur & biberent. tes vocabant tres forores suas, ut coinederent &

biberent cum eis.
NOTÆ AD VERSIONEN ANTIQUAM.
7. 1. Similiter habetur in Græco, præter hoc, rojece tinent edd. Ald. & Compl. mox ira , Júnciou o'rou volém
'IÓ6, pro nomine Job , mox addita conjunctione ag. Sic des, i. e. femina apna pascuales, vel in pascuis degentes,
etiam apud Ambros. I. 1. Hex. col. 14. a. Homo erat in loco afina gregales ; paulòque post, woma opósex, mul-
Aufstide regione , cui nomen Job. Hieron. verò in Jer. 25. tum valde , pro copiofum nimis ; & in fine, te im sjais
to. 3. col. 648. f. constanter hab. ut fup. Homo quidam aralorew, inter eos qui à folis ortu , loco de filiis Orientis.
erat in regione Aufridi, nomine Job : similiter l. 1. contra In Car. Græc. PP. in Job legitur ex Chryfoft. hæc verba ,
Pelag. to. 4. col. 489. f. additis tamen his : Er erat bomo ministerium multum valde, abelle ab Hebraico : Quoniain
ille verax , & fine crimine , verus Dei cultor, &c. & ad verò, inquit, obelisco notatur illud , ministerium multum
Algas. quæst. 8. to. 4. col. 201. f. fic : Erat ille homo ve-

yalde, fciendum eft , qua obelisco fignantur, in Hebraico non
rus, immaculatus, juftus, Dei culror, recedens ab om haberi , verùm perspicuitalis causà à LXX. pofita effe. Sed
ni opere malo. Cypr. I. de op. & eleem. p. 243. b. Job ho- mendum hîc fufpicor in Chryfoftomi codice , liquidem ver-
mo verus , & juftus : & l. de mortal, ira , li Nobilio fides : ba ista , vaavudda rabba meod , etiamnum leguntur in fon-
Homo fine querela , verus Dei cultor. Cælestius Pelag. ap. te Hebraïco. Lapsus fortè contigit incuriâ librarii, qui
Mar. Mercat. Garnerii : Erat vir babitans in regione Anfi- obelum præfixit his , ministerium multum valde , quem
tide, nomine Job, verax , fine crimine, juftus , Dei culior, paulò ulira transferre debuerat , nempe ante ista subseqq.
abstinens fe ab omni re mala. Auct. I. de promisf. apud opera magna erant ei fieper terram , quæ in solo leguntur
Profp. p. 106. d. Vir juflus, ac fine querelo. Gr. äusut Græco. Apud Auguft. etiam annos. in Job, to. 3. part,
7ος, δίκαιος.

1. col. 625. a. exstant: 83 opera magna erant ei fuper ter-,
9.2. Cypr. similiter I. de op. & eleem. p. 243. b. Hæc
buit filios feptem, & filias tres. Græc. 'Ey4vcr7o de auto 8.4. August. in Job, col. 625. a. Faciebant convivium
vioi inta, y Guzatépes tpeīs. Nari sunt autem ei filii sep- quotidie , donec eorum numerus impleretur ; quæ ult. donec
sem , & filia tres.

&c. quoniam aliubi ira non leguntur, fortè ab
*. 3. Duæ voces istæ , multa nimis , quæ obelo notan Aug. ad compendium dicta sunt, Græce ut fup. Euro-
tur in edir. Lar. absunt à Græco , ficut ab Hebraïco con ρευόμενοι δε οι υιοί αυτε προς αλλήλες, εποίησαν στον καθ'
textu : fubinde in codern Grαco, loco quinquaginta , legitur εκάσκν ημέραν· ζυμπαραλαμβάνοντες άμα και τις τρείς άδελ-
@frlaxóola , quingenta , absque seg. E, quod tamen ren pa's autão, éste es ainsip HET' dutü

[ocr errors]

eorum ,

[ocr errors]
« ZurückWeiter »