Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

LOCI QUIDAM LUCIANI EMENDATI

ATQUE EXPLANATI
A JOANNE SEAGER, A.B.

BICKNOR. WALLICÆ IN COMITATU MONUMETHIÆ RECTORE,

No. VΙΙΙ.-[Continued from No. ΧΧΧΙV. p. 236.] IMAGINES. p. 474. [p. 16. Α. ed. Salmur.] μία μεν δή σοι, ώ Λυκίνε, καλλιφωνίας αύτη, και ωδής εικών, ώς άν τις επί το έλαττον εικάσειε σκόπει δε δή και τας άλλας. ου γαρ μίαν, ώσπερ συ δή, εκ πολλών συνθείς επιδείξαι διέγνωκα, ήττον γάρ τούτο, και γραφικών συντελεσθέν, κάλλη τοσαύτα, και πολυειδές τι εκ πολλών αποτελείν αυτό αυτό άνθαμιλλώμενον, αλλ' αί πάσαι της ψυχής άρεται, καθ' εκάστην εικών μία, γεγράψεται προς το αρχέτυπον μεμιμημένη.--Post αποτελεϊν intelligit Grevius διέγνωκα rursus. sed melius videtur legere : ου γάρ μίαν, ώσπερ συ δή, εκ πολλών συνθείς, επιδείξαι διέγνωκα, (ήττον γάρ τούτο, και γραφικών, [ut est in Salmuriensi. “ arte pingendi tantum valentium, pictorum tantum”] συντελεσθήναι κάλλη τοσαύτα, και πολυειδες τι εκ πολλών άποτελείν αυτό αυτώ άνθαμίλλώμενον,) αλλ' αί πάσαι της ψυχής άρεται, καθ' εκάστην εικών μία, γεγράψεται προς το αρχέτυπον μεμιμημένη.

IMAGINES. p. 47 5. (16 E. ed. Salmur.) και δή γεγράφθω πάντα συλ. λήβδην τα εκ του Ελικώνος αγαθά έχουσα. ουχ ώσπερ η Κλειώ, και η Πολύμνια, και η Καλλιόπη, και αι άλλαι, έν τι εκάστη επισταμένη, αλλά πασών και προσέτι, τα Ερμού, και 'Απόλλωνος. -Legendum censeo αλλά πασών ΤΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜAΣ ΕΧΕΤΩ και προσέτι τα 'Ερμού και 'Απόλλωνος.

IMAGINES. p. 479. [p. 19. E. Salmur.] και σχεδόν ήδη τέλος σου έχoυσιν αι εικόνες. άπασαν γάρ επελήλυθας την ψυχήν, και τα μέρη έπαινών.

Manifeste oportet rescribere, άπασαν γάρ επελήλυθας την ψυχήν, ΚΑΤΑ τα μέρη επαινών.

IMAGIN ES. p. 480. [20 c. ED. Salmur.] όπερ οι ταπεινοί τάς γνώμας, πάσχουσιν άπειρoκαλία της τύχης, επειδάν αυτούς η τύχη μηδέν τοιούτον ελπίσαντας, άφνω αναβιβάση ές πτήνον τι, και μετάρσιον όχημα, ου μένουσιν επί των υπαρχόντων, ουδ' αφορώσι κάτω, αλλ' αεί προς το άναντες βιάζονται.---Vera lectio απειρoκαλία της Ψυχής: Mendum irrepsit ex Similitudine sequentis τύχη. .

IMAGINES. p. 481. [p. 21. E. ed. Salmur.] Και ούτως, ο Πολύ στρατε, γιγνέσθω. αξία γάρ, ου το σώμα μόνον, ώσπερ η Ελένη, καλή ουσα, καλλίων δε και έρασμιωτέρα υπ' αυτών την ψυχήν σκέπουσα. Est qui scribit καλλίω δε και έρασμιωτέραν υπ' αυτών την ψυχήν σκέ

Verum quo το αυτών referre possumus ? Sana Scriptura (quanquanm Solano, Gesnero, et Reitzio αόρατος) est καλλίω δε και ερασμιωτέρα (accus. plural.) υπ' αυτΗν την ψυχήν σκέπουσα.

IMAGINES. p. 483. [22. D. ed. Salmur.] Μονιμωτέρα γούν (ή εικών) των 'Απελλού, και Παρρασίου, και Πολυγνώτου γένοιτ' άν, και αυτή

πούσα.

RE.

νε, κόleis λη

We Ιε

Eus

εί χρη

[ocr errors][ocr errors]

εκείνη παρά πολύ των τοιούτων κεχαρισμένη, όσο μη ξύλου, και κηρού και χρωμάτων πεποίηται, αλλά ταϊς παρά μουσών επινοίαις είκασται, &c.

Malim μονιμωτέρα γούν τών Απελλού, και Παρρασίου, και Πολυγνώτου γένοιτ' άν αύτη: ΚΑΤ' ΕΚΕΙΝΟ παρά πολύ των τοιούτων μάλλον κεχαρισμένη, όσο μη ξύλου, και κηρού και χρώματων πεποίηται.

PRO IMAGINIBUS. p. 489. [28.D. Salmur.] και εαυτήν ούν το μεν πλάσμα σου επαινείν, και την επίνοιαν των εικόνων, μη γνωρίζειν δε την ομοιότητα. Forsitan την ΕΥνοιαν.

PRO IMAGINIBUS. p. 489. [28. D. Salmur.] μη γάρ είναι των τηλεκούτων άξίαν, μηδέ εγγύς ότι μη δε άλλην τινά γυναίκά γε ούσαν.--Non dubito legendum esse: μη γάρ είναι των τηλικούτων άξίαν, μηδε εγγύς ΤΙ: μηδε άλλην τινά, γυναικά γε ούσαν. Damascius apud Suid. ν. Όδαίναθος. Μάλιστα δε χαλεπόν, και ΕΓΓΥΣ ΤΙ αδύνατον είναι, περί θεών τι λέγειν ή φρονείν ανθρώπους όντας.

PRO IMAGINIBUS. p. 490. [29. E. ed. Salmur.] και συγγνώμη εί. γυναικείόν τι έπαθε. καίτοι εί χρή ταληθές ειπείν, και αυτό εμοί τοιούτόν τι είπειν έδοξε.-- ----Gesnerus rejicit τοιούτον. rejiciendum potius, είπεϊν, ut sit και αυτό εμοί τοιούτόν τι έδοξε. Geminavit το ΕΙΠΕΙΝ, παληθές ειπείν,-τοιούτόν τι είπείν, -incuria librarii.

PRO IMAGINIBUS. p. 491. [29. E. ed. Salmur.] το μεν γαρ πρώτον ακούων, ουδέν έπλημμελήσα ένορών τοϊς γεγραμμένοις. επει δε εκείνη έπεσημήνατο, και αυτός άρχομαι τα όμοια γιγνώσκειν περί αυτών.

Reponunt. Guietus, Solanus, Gesnerus, ουδέν πλημμέλημα ενεωρών. Cogitaveram, ουδέν ΕΠΕΤΙΜΗΣΑ, ενορών, κ. τ.λ.

PRO IMAGINIBUS. p. 500. [39. A. ed. Salm.] διομόσαιτο δ' αν και τον Κροίσου υιόν όξνηκοώτερον είναι του Μελάμποδος, και τον Ιφνέα οξύτερον δεδορκέναι του Λυγκέως, ήνπερ μόνον κερδάναι τι ελπίση επί το ψεύσματι. ο δέ γε αυτό τούτο επαινών, ουχ όπως ουδ' αν ψεύσαιτό τι, ή προσθείη των μη δε όλως προσόντων τα δ' υπάρχοντα αυτά φύσει αγαθά, κάν, μη πάνυ μεγάλα ή, παραλαβών, επηύξησε, και μείξω απέφηνε.---odé ye avrò touro éraivūv vertitur a Gesnero, qui id ipsum quoque facit ut laudat. verbis, me judice, sensum του αυτό τούτο haud assequentibus. αυτό τούτο επαινών est, Ita laudans ut vere laudare dicatur. ; Legitime, vere, juste laudans. Vid. Toup. in Fragmenta Longini. sect. 5. Praeterea legendum, oδέ γε αυτό τούτο επαινών, ουχ ΟΥΤΩΣ (ποιεί puta) ουδ' αν ψεύσαιτό τι, ή προσθείη των μη δε όλως προσόντων.

PRO IMAGINIBUS. p. 502. [p. 40. E. ed. Salmur.] éyiù ydp ei jév τινα άμορφον ούσαν έφην τώ εν Κνίδω αγάλμασι ομοίαν, γόης άν, και του Κυναίθου κολακικώτερος όντως νομιξοίμην, ει δέ τοιαύτην υπάρχουσαν, οίαν πάντες ίσασιν, ου πάνυ εκ πολλού διαστήματος ήν το τόλμημα. Ut sit Cynäthi cum Luciano hæc collatio, non, ut nunc, veritatis rei cum laudibus a Luciano scriptis, pone post rólunua notam interrogationis.

PRO IMAGINIBUS. p. 504. [42. E. ed. Salmur.] επί μέντοι του 'Αγαμέμνονος, όρα όσην αυτός φειδώ εποιήσατο των θεών, και ώς έταμιεύσατο τας εικόνας ες το σύμμετρον. ώς όμματα μέν φησι, και κεφαλήν 'ίκελον αυτόν είναι το Δεϊ, το "Αρεί δε, την ξώνην, στέρνον δε, το Ποσειδώνι,

VOL. XVIII. Cl. Jl. NO, XXXV. D

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small]

-ως potest esse Nam ; potest esse Ut, Quemadmodum, Quomodo; sed malim, “ΟΣ όμματα μέν φησι και κεφαλήν, κ. τ.λ.

ToXARIS. p. 510. [48. E. ed. Salmur.] ούτω μέγα τόλμημα τολμήσαι, και τοσούτον από της αυτών απέραντας, εκπλεύσαι εις τον πόντον, απείρατον έτι τοίς "Ελλησιν όντα, πλήν μόνων των επί της αργούς ες την Κολχίδα στρατευσάντων, μη καταπλαγέντας, μήτε τους μύθους τους εν αυτώ, μήτε την προσηγορίαν καταδείσαντας. ---Num, μήτε τους μύθους τους επ' αυτο ?

« DE illo.” ToxARIs. p. 517. [55. E. ed. Salmur.] ούτω νύν ποιώμεν. τους μεν παλαιούς φίλους ατρεμείν εάσωμεν, εί τινας ή ημείς, ή υμείς, των πάλαι καταριθμεϊν έχομεν, επεί κατά γε τούτο πλεονεκτοίτε αν, πολλούς, και αξιοπίστους μάρτυρας τους ποιητές παρεχόμενου, την 'Αχιλλέως, και Πατρόκλον φιλίαν, και την Θησέως, και Πειρίθου, και την άλλην εταιρείας, έν καλλίστοις έπεσι και μέτρoις ραψωδούντας, ολίγους δέ τινας προχειρισάμενοι των καθ' ημάς αυτούς, και τα έργα αυτών διηγησάμενοι. Omnia ab έπει κατά γε τούτο, usque ad ραψωδούντας, sunt παρένθετα, et proinde signis includenda. Deinde pro προχειρισάμενοι scribendum προχειρισΩΜΕΘΑ.

ToXARIS. p. 522. [p. 61. C. ed. Salmur.] και έπει ήσθετο πονήρως έχοντα, και διάβροχον ήδη το ερωτι, και τακερόν γεγενημένον, άλλο επί τούτοις επενόει, και τον άθλιον απώλλυε. κύειν τε γάρ εξ αυτού σκήπτεται. Inserendum “O, άλλο επί τούτοις επενόει, δ και τον αθλιον απώλλυε.

ToXARIS. p. 557. [p. 65. E. ed. Salmur.] πλείν μεν γάρ έφη εξ Ιταλίας 'Αθήναξε περί δύσιν πληϊάδος, συλλογιμαίους τινάς ανθρώπων κομίζων, εν δε τούτοις, είναι τον Ευθύδικον. και μετ' αυτού Δάμωνα τον Χαλκιδέα, και τούτον εταίρος αυτού.

Ejecto articulo, interpungendum, και μετ' αυτού Δάμωνα, Χαλκιδέα και τούτον, εταίρος αυτού. precessit, άκουε τοίνυν και άλλον, ώ Τόξαρι, Ευθύδικον τον χαλκιδέα.

ToxARIS. p. 538. [76. A, ed. Salmur.] εδέδετο ούν ο άθλιος 'Αντίφιλος πολύν ήδη χρόνον, απάντων, όσοι ήσαν κακουργοί εν τω δεσμωτηρίω, μιαρώτατος είναι δοκών. και ο επί των δεσμών αιγύπτιος δεισιδαίμων άνθρωπος, ώετο χαριείσθαι, και τιμωρήσειν τω θεώ, βαρύς το 'Αντιφίλη έφεστώς.

Cur Solanus varietatem quæsierit nescio ;" inquit Reitzius.-Invenire ó énè Tôv AEEMINN forsitan speraverat Solanus. Istam certe lectionem veram esse puto.

TOXARIS. p. 545. [83. E. ed. Salmur.] και όπερ υμείς εν τοίς γάμοις, τούτο ημείς επί των φίλων ποιεϊν αξιούμεν, επιπολυ μνηστευόμενοι, και πάντα όμoύ πράττοντες, ως μη διαμαρτάνουμεν της φιλίας, μη δεν απόβλητοι δόξωμεν είναι.

Rectius διαμαρτάναμεν.

ToXARIS. ν. 548. [p. 86. E. ed. Salmur.] και οι μέν Σαυρομάται, διηρμένοι τους άκοντας, ώρμησαν επ' αυτόν, ως κατακεντήσοντες.Proinde quasi de bubulcis, boves agentibus, loquatur Lucianus! Scripsit procul dubio: ως ΚΑΤΑΚΟΝΤΙΣΟΝΤΕΣ. vid. Νον. Ed. Thes. Η. Steph. .

[ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors]

ToXARIS. p. 552. [p. 90. E. ed. Salmur.] επειδάν δε παύσωνται δειπνούντες, αιτήσαντα φιάλην, επισπείσαι κατά της τραπέζης, και μνηστεύεσθαι την παίδα, πολλά επαινούντα εαντον, ώς τις ή γένους, ή πλούτον, ή δυνάμεως έχοι. -ώς τις pro όστις, quod habent alie eld., est ex conjectura "Gesneri. idem conjeceram ipse, et conjecturæ confirmandæ causa, quæ sequuntur exempla in schedis descripseram, mpòs κυβερνήτην περί της νεώς τε και των ναυτών μη, τα όντα λέγοντα, όπως η αυτός ή τις των ξυνναυτών πράξεως έχει. Ρlato De Republica. p. 392. 1. 48. Εd. Βasil. Prim. είθ' ον οράτε εκ προαγωγής όνθ' υμϊν φίλον, και όπως αν υμάς δύνασθαι νομίση, ούτω προς υμάς ευνοίας έχοντα, τούτον οίεσθε δεϊν ισχυρόν ποτ' έάσαι γενέσθαι ; Demosth. κατά 'Αριστοκράτ. p. 678. 1. 21. παραλαμβάνων κάθιξε αυτούς κατά την αξίαν έκαστον, ως αν ύλης ή τέχνης έχη. Lucian. in Jove. Traged. p. 193. Ed. Salmur.. ουκ εκ διανομής τινος ή τάξεως, αλλ' ώς έκαστος ετοιμότητος ή βουλήσεως έσχε, τών χωρίων καταλαμβανομένων. Ρlutarch. in Camillo, p. 264. Ed. H. Steph. ώς oύν έκαστος ποδών είχε και ρώμης, καταδραμόντες επί την θάλασσαν, και καταβαλόντες εαυτούς προσενέχοντο ταίς vavou. Plutarch. in Mario, p. 780. Ed. H. Steph. vid. et Plutarch. in Sylla, p. 857. 1. 13. Ed. H. Steph. in Agesilao, p. 1104. 1. 18. in Bruto, p. 1815. 1. 99.

ToxARIS. p. 559. [p. 100. D. ed. Salmur.] και o Ευβίοτος ου μετά πολύ και ούτος εισέπεσεν, άγων πανδημεί μεν τους Έλληνας, 'Αλανούς, δε, και Σαυρομάτας, επικλήτους εκάτερους δισμυρίους.

Malim και o Ευβίοτος ου μετά πολύ και ΑΥΤΟΣ εισέπεσεν.

ToXARIS. p. 565. [p. 107. E. ed. Salmur.] νύκτωρ δε καθευδόντων, έτυχον γάρ έν υπερώα τινί κατοικούντες, πυρκαϊά μεγάλη εξανίσταται, και πάντα περιεκλείετο, και περιείχεν η φλόξ απανταχόθεν την οικίαν.

Magis arrideret και πάντα περιεκαίετο, Εt omnia Rammis involvebantur. Non clausa fuisse omnia, ex egressu Abauchæ, uxorisque et liberorum, apparet.

ASINUs. p. 569. [112. A. eti. Salmar.] εγώ δε κόπτω προσελθών την θύραν. και μόλις μεν, και βραδέως, υπήκουσε δ' ούν ή γυνή είτα και проσήλθεν. εγώ μεν ηρόμην εί ένδον είη ο "Ιππαρχος.

Malim είτα και προήλθεν.

ASINUs. p. 579. [121. Β. ed. Salmur.] και ήν πολλή μεν εν τούτω τρυφή». ώστε της εις την Λαρίσσων οδού παντάπασιν επιλελήσμην. και ποτε επί νούν μοι ήλθεν ες το μαθείν ών ένεκα ήλθον.-Interponendum puto μόλις: και ΜΟΛΙΣ πότε επί νούν μοι ήλθεν το μαθείν ών ένεκα ήλθον.

ASINUs. p. 579. [121. C. ed. Salmur.] δείξόν μοι μαγγανευούσαν ή μεταμορφουμένην την δέσποιναν πάλαι γαρ της παραδόξου ταυτής θέας επιθυμώ. μάλλον εί τι συ οίδας, αυτή μαγγανεύσον, ώστε φανήναι μου άλλην έξ άλλης όψιν.

Male abest particula δέ. μάλλον ΔΕ εί τι συ οίδας αυτή μαγγανεύ

ASINUS. p. 580. [123. A. ed. Salmur.] είτα κιβώτιον αδρόν άνοιξάσα, πάνω πολλάς έχον πυξίδας εν αυτώ, ένθεν αναιρείται, και προσφέρει μίαν,

[ocr errors][merged small][ocr errors]

σον.

Legendum popépet, quod legisse videtur Gesperus cum reddideri promit; nisi forte apoopépet significat, Naribus admovet; quo sense poopépetac potius dixisset Lucianus.

REMARKS ON
The Similarity of Worship, that prevailed in different

parts of the Pagan World.
PART V.-[Concluded from No. XXXII. p. 213.]

[blocks in formation]

But let us return from this digression :-Meyrick, as before instanced, conceives, that besides the great Huon, or Supreme Being, the Druids possessed some obscure ideas of a triple personality in God's essence, like the Indians and other pagans; and many critics have imagined such to have been the original allusion of the bardic Triads. But it is clear that although Hu himself was but a colonist, in process of time divine honors were ascribed to him. With the etymology of his name we shall not bewilder ourselves, as etymology has, in many instances, corrupted history; although it is worthy of remark, that the Arabic g (as Chardin has well observed) is continually repeated by the sufis and derveeshes, to express the essential name of God: “ Ils se prennent par la main, et tournent en branlant la tête, et criant de toute leur force, l'un à l'autre, Hou, Hou, c'est-à-dire, Dieu, ou l'Etre par soi." This same pronoun also occurs in an emphatic manner in the Hebrew Bible, and the Sanskrit writers likewise use the pronoun Sah, precisely according with the gods of the Arabs, in this

According to Mr. Davies, the Celtic' Hu siguifies an overlooker.

Those, who have investigated the Gothic rites, have discerned a close siinilarity with several parts of the Celtic superstition, and it may be worth while to adduce Sir Wm. Jones's words concerning Odin : “ 'The Scythian or Hyperborean doctrines and mythology may also be traced in every part of these eastern regions; nor can we doubt, that Wod or Oden, whose religion, as the Northern

sense.

• We find Hava in Sanskrita, and 30TIT in Cophtica

« ZurückWeiter »